Ν' ανθίζουμε ως το τίποτα

Περιγραφή:

ΕΠΙΝΟΗΣΕΙΣ Και ποιος θ' άντεχε -μου λες;- σ' αυτή την κρύα κάμαρα, σ' αυτά τα κρύα σεντόνια να ξεπαγιάζει άυπνος και να κεντά όπως εμείς, αγρούς στα μαξιλάρια - από αυτούς που τρέχουν τα παιδιά κι απ' το κυνηγητό του λαχανιάζουν- μήπως και αποκάμουμε, μήπως μας πάρει ο ύπνος και λυτρωμένοι το πρωί ξυπνήσουμε μ' ένα στεφάνι αγιάζι στα μαλλιά.