Σκόρπια ποιήματα σε σκούρο καιρό

Περιγραφή:

Ανερωτικό Η λάμψη αυτή που με έκαψε ήταν σπαθιού αντανάκλαση, η λάσπη αυτή που με έντυσε ήταν της γης μου οργή. Ήταν θεού το πρόσωπο και μέρας ανοιξιάτικης το σύννεφο που πέρασε μετά την καταιγίδα. Κι η μουσική απ' τα χέρια μου ξεγλίστρησε και σκάλωσε δυο τόνους χαμηλότερα από το φως της μέρας. Μέτρησα κάποια μου κραυγή και πέρσεψε μια νύχτα, έσβησα κάποιο μου κερί και φάνηκε ο ήλιος. Κι έστησα μέσα μου χορό με αίμα, νερό και στάχτη κι απ' όλους μόνο έλλειψε όποιος βαθιά μου εχάθη...