Το κατώγι

Περιγραφή:

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΜΙΑΝ ΑΝΟΙΞΗ Την άνοιξη κατέβηκα πάλι στους δρόμους· τα χελιδόνια γύρω στο καπέλο μου κι εγώ τυφλός που ακούει πηγαίνοντας φωνές απ' τις μικρές μου αγάπες. Κοντά στους κήπους κάτω από τα παράθυρα βράδυασα και δεν ένιωθα ποιος ήμουν. Τη νύχτα ο ψίθυρος απ' τα πουλιά μ' ανέβαζε σε ουράνιες αγορές, θέατρα του απείρου. ΣΤΗΣ ΚΙΡΚΗΣ Πλάγιαζα στο σκοτάδι και την περίμενα ακούγοντας ν' ανεβαίνει τη σκάλα μεσ' στη δροσιά του σπιτιού σαν ψίθυρος από φιλιά κι ανάσες. Γύρευα τότε να ξεφύγω μα η ομορφιά της στάλαζε στα κόκαλά μου νύχτες που μελετούσα το κενό πηγαίνοντας από την ηδονή στον Άδη. Και τα λαγόνια της να φέγγουνε στον ύπνο μου ματόκλαδα και χείλια που τάσκιζε ο πόθος μου κι ο γυρισμός στον ύπνο μου μονάχα λίγος καπνός από μακριά λουλούδια κι ένα δροσερό σταμνί. Και το καράβι μου στον κήπο της δεμένο κι άγρυπνο σαν ένα μεγάλο μαύρο σκυλί μου θύμιζε κάποτε τους συντρόφους που χάθηκαν ή τις παράξενες αφορμές της αγάπης.